Een dokter vinden in Quillan (11)

De avond voor ons vertrek naar Frankrijk in het voorjaar van 2026, besloot mijn lief Rob zijn hoofd flink open te halen aan een stalen garagedeur. Gevolg: de halve avond bloedend op de spoedeisende hulp, verschillende hechtingen in de winkelhaakvormige wond en de volgende ochtend, een laat vertrek. We wilden naar de Oostelijke Pyreneeën, dus werd de heenweg in 3-en gehakt in plaats van door de helft. Wel zo relaxt eigenlijk. We kwamen aan op de camping in Quillan, waar we een week later op zoek gingen naar een dokter, die de points de suture eruit zou kunnen halen. De hechtingen waren helaas niet oplosbaar en om ontstekingen te voorkomen, moesten ze er na een week uit. 

Vlakbij onze kampeerstek zat een dokterspost. Helaas bleek die huisarts met pensioen. Dat stond nergens aangegeven, zijn bordje hing er nog gewoon, maar een vrouw die daar liep, vertelde dat ons. Daarna kwamen we een dependance van het Rode Kruis tegen, en daar verwees ons iemand naar diezelfde dokterspost?!  Diezelfde dag is Rob allerlei verpleegkundigen (gevonden op internet) langsgegaan en/of heeft ze gebeld, maar niemand gaf thuis. Ik weet niet meer hoe, maar opeens had hij een telefoonnummer van een Belgische arts, die op zaterdag spreekuur hield in, jawel weer diezelfde dokterspost. Om 11 uur de volgende dag kon hij terecht. Pfff! We gingen samen en er zaten al een stuk of 4 mensen te wachten in de zonovergoten, warme wachtkamer. Na een uur zaten die patiënten er nog, er was nog geen beweging.... oh ja toch, er kwam een vrouw uit de spreekkamer gelopen, die druk gebaarde en nogal hard haar ontevredenheid over de dokter uitte! Ondertussen werd er nog steeds geen nieuwe patiënt naar binnen geroepen. De dame, die nog steeds niet uitgepraat was over haar arm, die de dokter niet kon genezen, zei tegen ons, dat we waarschijnlijk pas over een uur of drie aan de beurt zouden zijn. Ik raakte bijna in paniek, want dat was toch wel heel erg zonde van deze mooie zomerse dag! Opeens vroeg ze, waarvoor wij kwamen? De hechtingen dus. "Oh, maar dat kan ik ook". 

Lang verhaal kort: Wij moesten ons na een uur melden op een adres in het stadje, "maar mondje dicht!" Bleek dat zij een soort schoonheidsspecialiste was mèt het juiste gereedschap, die Rob vakkundig verloste van die verrekte draadjes. Het was even spannend, maar Hoera!